Terug

Label Night Enfant Terrible

Het STRP festival in Eindhoven is een festival dat zich richt op kunst en technologie.

 

Het platenlabel Enfant Terrible organiseerde een Label Night, met vier acts, tijdens dit festival.

De DJ set van DJ M, dat op vier momenten op de avond plaatshad, heb ik van video voorzien.

 

Enfant Terrible is een label dat veel rauw geluid laat horen en voornamelijk in kleine, exclusieve oplages op vinyl uitbrengt. In mijn videowerk heb dit rauwe geluid geïnterpreteerd als het omarmen van de schoonheid van ‘foutjes’.

 

Uit bestaande video- en filmwerken heb ik die beelden gesneden die als foutjes in beeld gezien kunnen worden. Dit zijn bijvoorbeeld beelden met tegenlicht of onderbelichting, lensvervormingen, lichtflares, indirecte opnames, ongebruikelijke kadrering en opnames van weer andere beelden (tv, foto’s, dia’s, projecties binnen het kader). Deze beelden heb ik vervolgens in een videoprojectie samengevoegd waarin al die ‘foutjes’ samen een nieuw en ‘correct’ werk gaan vormen, dat zo de sfeer van het label uitdraagt.

Categorie: 2008, Concept Design, Project, Video Design | Geplaatst: 03/01/2014


Terug

Cirkel

Cirkel is een eenmalige videoinstallatie in de openbare ruimte. Het project was onderdeel van het ZO_PUBLIC_SURROUNDINGS videokunst-event dat mediakunst-collectief ZO_COLLECTED in het museumkwartier van Utrecht organiseerde. Naast Cirkel waren er nog drie andere videokunstprojecten in de stad te bezichtigen.

 

De installatie ontwikkelde ik samen met mediamakers Anneke Coppoolse, Ruben van Bunningen en Guido Heijnen.

 

Cirkel is een projectie op een circulair plexiglas scherm, met een doorsnede van 4 meter.

Door een ronddraaiende beamer in het midden van de cirkel wordt op het scherm geprojecteerd.

 

De projectie is alleen in compleet verduisterde omstandigheden zichtbaar op het scherm als een halftransparant vrouwelijk figuur dat over de grond kruipt en continue in beweging is. Geen enkel moment is hetzelfde omdat de vrouw steeds op een andere plek zichtbaar is. De projectie is tevens zichtbaar op de omstanders, waardoor ook het publiek onderdeel wordt van de installatie.

 

De natuur kent bloei en verval en doorloopt zo stadia van evolutie en mutatie. De vrouw imiteert op abstracte wijze deze bloei en verval. De bomen in het park bij de sterrenwacht Sonnenborgh, in het Utrechtse Museumkwartier vormen het theater van het cirkelvormig schouwspel.

De projectie werd begeleid door geïmproviseerde muziek van djembé en saxofoon.

Categorie: 2007, Co-creatie, Installaties, Project, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013


Terug

Moodwall

In opdracht van Urban Alliance ontwikkelde ik samen met Floortje Zonneveld, Danjel van den Hoogen, Pimpernel Brouwer en Paul Gompelman conceptuele content voor een 23 meter lange LED (lage resolutie) Moodwall. De Moodwall is geplaatst onder een viaduct in de Bijlmer.

 

Het doel van de wand en de bijbehorende content was om de voorbijgangers een veiliger gevoel te geven.
De Moodwall is in de basis al een tijdelijke en dynamische aankleding van de omgeving. In onze invulling geven wij de omgeving echter een grotere rol. We maken gebruik van wat er al is. Integratie van de omgeving is voor ons de optimale oplossing voor het creeren van veiligheid.

 

Op de Moodwall zal altijd een visuele weergave zichtbaar zijn van de laatste voorbijganger. Aan deze weergave is af te lezen aan welke kant van de tunnel deze voorbijganger zich bevindt en hoe lang geleden deze persoon door de viaduct liep. De volgende passant ‘leest’ deze informatie af, leert zijn voorganger ‘kennen’, waardoor verbondenheid kan ontstaan.

 

Om dit te kunnen bewerkstelligen zijn er twee triggermomenten aangegeven, elk aan een zijde van de tunnel (stads- en parkzijde). De overgang van stad naar park, en omgekeerd, speelt een belangrijke rol. De tunnel gaat in dit geval ook een bindende werking aan.

 

Elke voorbijganger triggert een filmpje. Wanneer de passant van de stad naar het park loopt, wordt een filmpje gestart met een geabstraheerde stedelijke visual die meebeweegt met de passant en vervolgens het hele scherm gaan gebruiken. De visual representeert de laatste voorbijganger tot tien minuten na het passeren. Achter de visual is een gekleurd lichteffect zichtbaar, een soort noorderlicht, dat een kleurverloop kent. Elke kleur staat voor een bepaalde hoeveelheid verstreken tijd.

Categorie: 2008, Co-creatie, Project, Research, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013


Terug

Group 7: In the Eye of the Beholder

Group 7: In the Eye of the Beholder was mijn afstudeerproject en heeft geresulteerd in een theoretische verhandeling, een videoprojectie op twee wanden tegenover elkaar en documentaire experiment.

 

In de theorie heb ik de werking van betrokkenheid tussen mensen onderling onderzocht. Ik heb gekeken naar het verschil en de overeenkomsten tussen de ervaring van betrokkenheid in het ‘echte’ leven en de ervaring van betrokkenheid bij filmsituaties. Ik heb dit als vertrekpunt genomen voor de visuele uitvoering van het project.

 

De opnames voor het visuele gedeelte zijn in een periode van twee maanden in het voorjaar van 2009 gemaakt op een basisschool in Drenthe. Daarbij heb ik me als een ‘fly-on-the-wall’ opgesteld. Ik ben onderdeel geworden van een groep 7 met 30 kinderen en heb diverse (school)activiteiten meebeleefd zoals gymles, handenarbeid, pauzes, schoolreis, sportdag en zwemles.

 

De beelden zijn intuïtief gedraaid, zonder kunstmatige ingrepen vastgelegd en gemonteerd. De aandacht voor specifieke personages is gebaseerd op mijn persoonlijke betrokkenheid en interesse.

 

De eerste presentatie van het project betrof twee grote projectievlakken die tegenover elkaar geplaatst zijn. Op beide schermen werd hetzelfde moment in tijd getoond. Maar elk scherm toont het leven van een ander kind. Twee kinderen hebben elk hun eigen belevingswereld van het leven in groep 7. De kijker neemt plaats in die situaties en wordt gedwongen een keuze te maken tussen de twee getoonde beelden door de positionering van de projecties. De ervaring voor de kijker hangt hierdoor tussen de betrokkenheid in het ‘echte’ leven en betrokkenheid bij personages in film in.

De tweede presentatie bestond uit twee documentaires. Ik heb componist en ontwerper Lars J. Brouwer gevraagd een soundtrack voor de films te ontwerpen. Hij gebruikte hiervoor soundbites uit het ruwe videomateriaal. Wij voerden dit als experiment uit: voor de ene film was mijn montage het uitgangspunt, voor de andere de muzikale compositie van Lars.

Categorie: 2009, Co-creatie, Concept Design, Documentaire, Installaties, Project, Research, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013


Terug

Pellicle Mirror

In samenwerking met Jantien Borsboom en Wouter Verwijlen

 

Opdrachtgevers: Kunstenaars&CO / Stadsschouwburg Utrecht

Vertoning: 1 – 31 december 2010 / Stadsschouwburg Utrecht

 

Pellicle Mirror is een film voor vier naast elkaar geplaatste schermen op de buitenwand van de Stadsschouwburg in Utrecht.

De film kent invloeden van Film Noir en Frans Impressionisme. Er wordt sterk sferische situatie in panorama neergezet. Aan de hand van drie karakters wordt de kijker in een non lineaire vertelling meegenomen.

Kleur, analoge camera-effecten en beeldvervormingen, tijdsmanipulatie en beeld uitsneden sturen en verwarren.

 

Creatief team:
Wouter, Jantien en Meia werkten elk vanuit hun eigen expertise en vulden elkaar aan daar waar nodig was. De inzet was om binnen het project van elkaar te kunnen leren.

 

Spel: Thijs Maas, Dorine Henning

Productie: Pimpernel Brouwer

Regie en scenario: Meia Wippoo

Regie en SFX: Jantien Borsboom

Camera en montage: Wouter Verwijlen

Gaffer en setfotografie: Dick Merx

Art Direction: Sonja Spaan

Styling: Marjolein Hazen

Make-up en haar: Emke Schouwink

Locatiemanagement: Jantien Wippoo

 

Categorie: 2010, Co-creatie, Project, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013


Terug

No Regret

NO REGRET was een internationaal samenwerkingsproject om het watertekort in Europa tegen te gaan en internationaal beleid te beinvloeden om kennis over watertoevoer te verbeteren. De Provincie Groningen was initiatiefnemer van het project en organiseerde tevens de afsluitende conferentie.

 

Het video-project omvatte de conferentie-registratie en DVD-productie voor de deelnemende partijen.

 

De conferentie, over watermanagement in Duitsland, Denemarken, Belgie, Groningen en Friesland, is vastgelegd op video en in vier inhoudelijk verschillende themafilmpjes gemonteerd.

Categorie: 2008, Documentaire, Project, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013


Terug

Enige Visuele Afleiding

 

Voor dit project heb ik samen met zes andere beeldmakers de visuele ondersteuning ontwikkeld voor een modern klassiek concert (‘Enige Muzikale Afleiding’) in opdracht van het Ives Ensemble. Het concert vond plaats in Het Muziekgebouw aan ‘t IJ in Amsterdam. We hebben in dit project zoveel mogelijk gebruik willen maken van het gebouw en de omgeving.

 

We hebben aan gezamenlijk concept gewerkt, dat resulteerde in 2 projecties: een zaalprojectie (Charles Roosendaal, Ivar Posthumus, Laura Csonka, Sander Kloppenburg en Dorus Lieshout) en een foyerprojectie (Floortje Zonneveld en Meia Wippoo).

 

Het uitgangspunt voor dit werk was de gedachte achter het concert ‘Enige Muzikale Afleiding’ waarbij alleen muziekstukken gespeeld werden die een afgeleide in zich droegen van een ander bestaand muziekstuk. In het beeld hebben wij dit gebruikt door de bestaande omgeving te nemen en op te knippen, en deze vervolgens te herstructureren. Dit resulteerde in 4 korte clips, die in de zaal tijdens het changement vertoond werden, en een dynamisch uitzicht in de foyer.

 

In de foyer was een dynamisch uitzicht geprojecteerd op het glas, richting het IJ. Het ‘uitzicht’ was opgebouwd uit stedelijke elementen elders uit de stad, waardoor er herkenning plaatsvond, maar ook een nieuwe invulling van de beelden.

 

Het uitzicht veranderde continue, maar het verloop was zeer subtiel zodat het bij constante observatie haast onzichtbaar werd. Men moest afstand nemen, even wegkijken, om de veranderingen waar te nemen.

 

Categorie: 2008, Co-creatie, Concept Design, Installaties, Project, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013


Terug

Pietjan – In het onderwijs

In 2005 maakte ik in het kader van een vak op de kunstacademie een kleine documentaire over mijn vader Pietjan Wippoo. In dat jaar ontving hij namens zijn vakgenoten de Minnaert-prijs. Dit is een oeuvreprijs voor mensen die zich hebben ingezet voor de ontwikkeling van natuurkunde-didactiek. Uiteraard was ik hier heel trots op en dat was onder andere de aanleiding voor het maken van de film.

 

In april 2011 ontving mijn vader een koninklijke onderscheiding voor onder andere zijn inzet voor het verbeteren van het openbaar vervoer, maar vooral ook voor zijn enthousiaste en bevlogen inzet voor alles waarin hij geloofde.

 

Tot mijn groot verdriet, en dat van vele met mij, is mijn vader op 12 augustus 2011, plotseling overleden tijdens zijn vakantie in Zweden. In zijn nagedachtenis daarom hierbij ‘zijn’ documentaire.

 

Categorie: 2005, Documentaire, Project, Video Design | Geplaatst: 01/12/2013

Meia Wippoo


Meia Wippoo is an allround concept and educational developer and an experienced co-creation consultant and facilitator.

Meia is employed by Waag as a research and design lead, and is in charge of the Co-creation Lab. More recent work can be found at https://waag.org/nl/lab/co-creation-lab

Last Updated